Dzień Języka Ojczystego 2016

Chciałbym pokazać dwa miejsca, gdzie robi się coś dla języków nieoczywistych — dziś mazurski i śląski.

Najciekawsze zdarzenie ostatnich dni to próba tworzenia literatury po mazursku. Ze względu na demograficzną katastrofę 1945 i kolejnych fal emigracyjnych na Mazurach mało jest samych „mazurskojęzycznych” Mazurów. Ich gwara (język, mowa, etnolekt) nie ma więc obecnie potencjału terytorialnego i społecznego – w zasadzie nie ma miejsc, gdzie istnieje zwarta społeczność mazurska, porozumiewająca się po mazursku.
Piotr Szatkowski, skądinąd rewitalizator języka pruskiego, w Przeglądzie Bałtyckim zamieścił interesujący artykuł o Mazurach i mazurskiej godce, a nawet walentynkowy wierszyk.

Na blogu zaś Rafała Szymy ukazał się „fanowski” przekład opowiastki Janoscha Oh, wie schön ist Panama.

– Pa-na-ma – przeczytoł Miś. – Krzinka przipłynyła z Panamy, a Panama wōniŏ na banany. Ach, Panama to je kraj moich marzyń – pedzioł.
Polecioł gibko do dōm i aże do nocy ôsprawioł Tigerkowi ô Panamie.
– Wiysz – padoł – we Panamie wszyjsko je dużo gryfniyjsze. Bo Panama cŏłkŏ wōniŏ na banany. Panama to je kraj naszych marzyń. Jutro blank rano muszymy wyruszyć do Panamy. Co powiysz, Tigerku? (…)
Możnŏ powiysz, co Miś i Tigerek zrobiliby nŏjlepij, jakby ôstali dōma?
Co by sie niy skamali dugim wandrowaniym?
Ô niy! Wtynczŏs by niy trefili Lisa ani Wrōny. Niy trefiliby tyż Hazŏka ani Jyża i nigdy by sie niy dowiedzieli, jako przitulnŏ może być takŏ piyknŏ, miynkućkŏ zofa.

Czujmy się przytulnie w ojczystym lub matczynym języku.